Փակ դեսպանատուն, հակասական պատասխաններ և անորոշություն․ ինչպես ձախողվեց մեր ընտանիքի պլանավորված արձակուրդը
Տարիներ շարունակ Հայաստանի մեկը մյուսին հաջորդող իշխանությունները համառ քայլեր են կատարում Եվրոպական միության հետ մերձենալու, ՀՀ քաղաքացիների համար ԵՄ երկրներ ազատ ելումուտի իրավունք վաստակելու ուղղությամբ, ըստ եվրաչինովնիկների և հայաստանյան իշխանությունների գրեթե ամենօրյա հավաստիացումների այս գործընթացը իբրև թե հասել է իր եզրափուլին։ Իսկ ինչ ունենք այս խոստումներից և հայտարարություններից անդին, գործնականում՝ ահռելի հերթեր ԵՄ երկրների դեսպանատներում, փաստաթղթերի հավաքագրման և հանձնման բարդ և թանկարժեք ընթացակարգեր, եվրաչինովնիկների անհիմն քմահաճույքներից կախված, նյարդային և անորոշ վիճակում հայտնված, նվաստացած քաղաքացիներ։
Ահա այսպիսի իրավիճակում հայտնված, ֆինանսական վնասներ կրած և արդյունքում հանգստի իրավունքից զրկված հայաստանյան մի ընտանիքի (իրականում դրանք բազում են) ահազանգն ենք ներկայացնում ձեր ուշադրությանը՝ ակնկալելով պատկան մարմինների օպերատիվ և գործնական արձագանքը՝ իրավիճակը շտկելու ուղղությամբ.
«Ես գրում եմ այս հոդվածը որպես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, որի ընտանիքի ամիսներ շարունակ պլանավորված արձակուրդը չիրականացավ ոչ թե մեր ծրագրերի փոփոխության, այլ Ռումինիայի դիվանագիտական կառույցների միջև առաջացած անորոշության և համակարգման բացակայության պատճառով։
Ապրիլին մեր ընտանիքը դիմեց Հայաստանում Ռումինիայի դեսպանատուն՝ Շենգենյան վիզա ստանալու նպատակով։ Մենք նախապես ձեռք էինք բերել ավիատոմսերը, պլանավորել էինք օգոստոսյան արձակուրդը, և մեր ընտանիքի բոլոր ծրագրերը կառուցված էին այդ ժամանակահատվածի շուրջ։ Մեր մեկնումը նախատեսված էր օգոստոսի 9-ին։
Դեսպանատունը մեզ նշանակեց վիզայի հարցազրույցի օր՝ հուլիսի 30-ին։ Չնայած հարցազրույցի և մեկնելու օրվա միջև շատ քիչ ժամանակ էր մնացել, մենք վստահեցինք պաշտոնական ընթացակարգին և սպասեցինք նշանակված օրվան։
Սակայն հարցազրույցից առաջ ստացանք նամակ, որ Հայաստանում Ռումինիայի դեսպանատան հյուպատոսական բաժնի աշխատանքը ժամանակավորապես դադարեցվում է վերանորոգման պատճառով, և մեր գործընթացը պետք է շարունակվի Վրաստանում՝ Ռումինիայի դեսպանատանը։
Մենք հետևեցինք այդ ցուցումին և կապ հաստատեցինք Թբիլիսիի դեսպանատան հետ։ Սակայն այնտեղից տեղեկացրին, որ Հայաստանի դեսպանատան կողմից նշանակված հանդիպումները չեն պահպանվում, և իրենք կքննարկեն միայն իրենց կողմից նշանակված դիմումները։ Միաժամանակ մեզ խորհուրդ տվեցին կրկին կապ հաստատել Երևանի դեսպանատան հետ՝ նշելով, որ հնարավոր է այն վերաբացվի հուլիսի վերջին կամ օգոստոսի սկզբին։
Այսպիսով, ստեղծվեց իրավիճակ, երբ Երևանը մեզ ուղարկում էր Թբիլիսի, իսկ Թբիլիսին՝ կրկին Երևան։
Հայաստանի դեսպանատնից ստացած հաջորդ պատասխանը ևս հստակ լուծում չէր պարունակում։ Մեզ առաջարկվեց փոխել արդեն գնված ավիատոմսերը և ուղևորությունը տեղափոխել սեպտեմբեր՝ նշելով, որ հյուպատոսական բաժնի վերաբացումից կախված՝ հնարավոր է այդ ժամանակ վիզաների տրամադրումը վերականգնվի։
Սակայն «հնարավոր է» կամ «ակնկալվում է» ձևակերպումները չեն կարող լուծում լինել այն քաղաքացիների համար, որոնք արդեն ունեն ամրագրված ուղևորություն, սահմանափակ ժամանակ և ֆինանսական պարտավորություններ։
Սեպտեմբերը մեր ընտանիքի համար տարբերակ չէր։ Երեխաները վերադառնում էին դպրոց, իսկ արձակուրդը նախատեսված էր օգոստոսին։ Յուրաքանչյուր անցնող օր մեծացնում էր նաև հնարավոր ֆինանսական կորուստները։
Մենք դիմեցինք նաև Ռումինիայի Արտաքին գործերի նախարարությանը՝ խնդրելով միջամտել ստեղծված իրավիճակին։ Առաջին դիմումին պատասխան չստանալուց հետո կրկին դիմեցինք։ Միայն երկրորդ դիմումից հետո ստացանք տեղեկություն, որ մեր հարցը կքննարկվի օրենքով սահմանված մինչև 30-օրյա ժամկետում։ Սակայն մեր դեպքում այդ ժամկետը այլևս չէր կարող լուծել խնդիրը․ թռիչքի օրը մոտենում էր, իսկ հնարավոր լուծումների շրջանակը օրեցօր նվազում էր։
Արդյունքում մենք կորցրեցինք արդեն գնված ավիատոմսերը և չկարողացանք իրականացնել ամիսներ շարունակ պլանավորված ընտանեկան արձակուրդը։
Այս պատմությունը միայն մեր ընտանիքի մասին չէ։ Այն բարձրացնում է ավելի լայն հարցեր՝ դիվանագիտական կառույցների պատասխանատվության, քաղաքացիների նկատմամբ վերաբերմունքի և տարբեր մարմինների միջև արդյունավետ համակարգման մասին։
Եթե քաղաքացին մեկ կառույցից ուղարկվում է մեկ այլ երկիր, այնտեղից կրկին վերադարձվում է առաջին կառույց, իսկ վերջնական առաջարկը դառնում է պարզապես փոխել ծրագրերը և սպասել՝ առանց հստակ ժամկետի կամ երաշխիքի, ապա առաջանում է պարզ հարց․ ո՞վ է պատասխանատու նման իրավիճակների համար։
Ո՞վ է փոխհատուցելու քաղաքացիների կորցրած ժամանակը, ֆինանսական վնասները և խաթարված ծրագրերը։
Եվ ամենակարևորը՝ ո՞վ է պաշտպանելու Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացու իրավունքները, երբ նա հայտնվում է նման վարչական փակուղում։ Եթե Հայաստանը ձգտում է եվրոպական չափանիշներին մոտենալու ճանապարհով առաջ շարժվել, ապա քաղաքացիներն իրավունք ունեն ակնկալելու հստակություն, կանխատեսելիություն և հարգալից վերաբերմունք։
Այս պատմությունը ներկայացնում եմ ոչ միայն որպես իմ ընտանիքի խնդիր, այլ որպես հարց, որը կարող է վերաբերվել ցանկացած քաղաքացու։
Հ․Գ․ Հոդվածում ներկայացված բոլոր փաստերը հիմնված են պաշտոնական նամակագրության և փաստաթղթերի վրա, որոնք գտնվում են հեղինակի տրամադրության տակ և անհրաժեշտության դեպքում կարող են ներկայացվել»։